Begin mei was ik in Turkije voor het internationale theologisch symposium van de CAMA- én aansluitend de Emerald- (regio Europa en Midden Oosten) conferentie. In ons gemeenteblad schreef ik hierover dat het intensief, inspirerend en indrukwekkend was. Veel te veel dus voor een blog. Ik licht er iets uit.
Tijdens het theologische symposium ging één van de bijdragen over de ‘doop in de Geest’. Of beter: over het terugwinnen daarvan, een ernstig zoeken naar het herstel van deze leerstelling. De doop in de Geest als een noodzakelijke tweede gebeurtenis na bekering, met als uitwerking een krachtige getuige zijn. Zo werden het diepere leven en zending aan elkaar verbonden. Direct aansluitend aan deze bijdrage betoogde een andere deelnemer dat we af moet van ‘de doop in Geest’ omdat het niet om uiterlijke vertoon of kracht of gaven gaat, maar juist om de vrucht van de Geest in ons leven. De vrucht leidt tot een krachtig getuigenis van wie Jezus is in ons leven. Twee mooie, goed doorwrochte, theologische bijdragen. Alleen… behoorlijk tegenovergesteld aan elkaar. Probeer je daarbij voor te stellen dat beide bijdragen voor een zeer diverse culturele groep aan deelnemers werden gehouden. Om een paar nationaliteiten te noemen: er waren deelnemers uit Jordanië, Syrië, het heilige land (Israël en de Palestijnse gebieden), Libanon, Turkije. Uit Spanje, Italië, Engeland, Duitsland, Rusland, Oekraïne, Frankrijk, Nederland. En uit Noord- en Zuid-Amerika, Australië en Azië. Zoals je ziet niet alleen diverse culturen, maar ook landen waar er onderlinge politieke spanningen en oorlog zijn waren vertegenwoordigd.
Tijdens de slotviering op onze afgelopen Unie-ABC-dag had ik het erover dat elk mens is gemaakt naar het beeld van God en dat het voor het ‘licht onder elkaar’ goed is om ons oordeel uit te stellen. Dat is precies wat ik in Turkije heb zien gebeuren. Ongeacht theologische verschillen of interpretaties, ongeacht etnische of culturele achtergronden, waren we als Gods familie bij elkaar. Konden we samen lachen, huilen, bidden en vooral ook God aanbidden. Het Koninkrijk van God overstijgt elke interpretatie en elke landsgrens.
Als ik dit vanuit CAMA-perspectief moet duiden, dan heeft dit alles te maken met deeper life, het diepere leven. Een leven van continue overgave aan God. Een leven waarin ruimte is voor de heilige Geest, en niet alleen ruimte, maar een diep verlangen naar steeds meer van Gods Geest in ons leven. Een dergelijk leven kan niet anders dan getuigen van de opgestane Heer. Een dergelijke dieper leven leidt automatisch tot missie.
Marco Wittenberg is voorganger in BapNoord Alphen aan den Rijn, is gastdocent bij het Seminarium en lid van het College voor Beroepbaarstellingen; ook is hij actief binnen de theologische doordenking van het CAMA-gedachtegoed, en betrokken bij de theologische commissie van de AWF.