Het is inmiddels even geleden dat Alexandra (mijn vrouw) en ik, met onze drie meiden, ‘gewoon’ lid waren van een gemeente. Ik was actief als interim-predikant in andere plaatsen, daardoor veel onderweg, maar af en toe maakte ik een gemeentevergadering in onze thuisgemeente mee. Boeiend om dat vanuit die positie mee te maken, met andere mensen die voorzitten. Onlangs moest ik denken aan een bijzonder moment tijdens een van die bijeenkomsten. De voorganger gaf aan dat de oudsten binnenkort een BOT-sessie zouden hebben en BOT zou dan staan voor ‘Benen op tafel’. Hij bedoelde dat het even niet zou gaan over de dagdagelijkse agenda-onderwerpen, maar dat men graag eens wat verder wilde kijken en het hebben over (gewenste) ontwikkelingen richting toekomst. Waar hij dit met de beste bedoelingen bracht, reageerde een oudere zuster er boven overheen: “Benen op tafel? Op de knieën moet je!”
In de opbouw van onze gemeentes is de verhouding ‘wat moeten wij doen?’ en ‘wat moet de Heer doen?’ een spannende. Ik merk dat ik in mijn activiteiten niet vaak genoeg kan uitleggen dat wij christenen ‘net mensen’ zijn en dat het naast en vanuit de theologie ook verstandig is om te kijken naar een stuk sociologie. Hoe zitten wij mensen in elkaar, hoe verlopen groepsprocessen en wat kunnen we daarvan leren als Gods volk onderweg? Soms proef je een vreemd soort dualisme als het om dit soort zaken gaat, alsof bijvoorbeeld principes rond communicatie niet voor Jezus-volgers zouden gelden. Tegelijk voelden we denk ik met z’n allen wel dat deze zuster een grote zorg had, die we ook wel konden begrijpen. We kunnen het namelijk ook van onze eigen inzichten gaan verwachten, van onderop vertrekken en in de missionaire uitdaging waar we deze dagen voor staan te makkelijk mikken op wat wij kunnen bedenken en ‘wat werkt’ om ons heen.
Als we deze dagen de nieuwsberichten volgen slaat de schrik ons regelmatig om het hart. Wat gebeurt er wat in de wereld, wat is er veel onzekerheid, pijn en verdriet. Dan kun je je afvragen: hoe verhoudt dit zich allemaal tot het profetische Woord van God? In Efeze 6: 10-17 bepaalt Paulus ons bij de geestelijke realiteit in dit leven. Er is een onzichtbare wereld waar alles eigenlijk gebeurt, we hebben te maken met een niet te onderschatten tegenstander die God en Zijn heilsplan wil dwarszitten. En dus pakt hij ons aan die door God geroepen zijn in deze tijd het verschil voor het Koninkrijk te maken in afwachting van Jezus’ wederkomst. Wat dan fundamenteel is: “onze kracht in de Heer zoeken”, “de geestelijke wapenrusting aandoen”, “standhouden en ons door de Heer en op basis van Zijn Woord laten gebruiken!”
Laten we, terwijl we alles wat verstandig is betrekken in ons gemeenteopbouwwerk, dit voor ogen houden en dat doen vanuit een diep afhankelijke, biddende houding. Het is de Heer die het, door ons heen, moet doen. Prijs de Heer voor zusters die ons, soms op bijzondere wijzen, bij deze les houden 😊!
Jaap Ketelaar is regiocoördinator voor de regio Zuid bij Unie-ABC en interim-voorganger bij de EG Parousia 's Hertogenbosch.