Advent is altijd een beetje dubbel. Ik hou van de vertraging die er eigenlijk in zit: meedeinen op het ritme van het kerkelijk jaar, een tijd van bezinning en verwachting. En tegelijkertijd is het in mijn werk als voorganger vaak juist een tijd van hollen. Ik probeer dat toch altijd af te remmen. Het is zo belangrijk om niet alleen maar te doen en te rennen, maar juist ook te (ver)wachten. En dat (ver)wachten, daarvan ontdek ik, dat is iets wat je zelden alleen volhoudt.

Het mooie is dat we in de Bijbel ook zien hoe (ver)wachten iets is dat je gezamenlijk mag doen. Israël wacht op de Messias. En wanneer Maria in verwachting is gaat ze naar Elisabeth. Simeon en Hanna staan al jaren in de tempel, wachtend, biddend en hoopvol. Zo is Advent dan ook niet enkel een individuele geloofsoefening, maar een gezamenlijk verlangen.

Dat raakt me, in de gemeente en bij onze geloofsfamilie, de Unie-ABC. Ik zie hoe geloof vaak heel persoonlijk wordt beleefd: mijn geloof, mijn vragen, mijn zoektocht. Dat is begrijpelijk. Maar geloof is nooit ‘slechts’ een soloproject. Het groeit en wordt gevoed (en soms zelfs gedragen) door anderen – een geloofsfamilie.

Juist in de tijd waarin wij leven, waarin veel gemeenten zoeken naar hun toekomst en waarin jongeren zich soms nauwelijks herkennen in vormen, wordt dat zichtbaar. Geloof wordt niet alleen overgedragen via cursussen, toerusting of beleid. Het wordt vooral doorgegeven in relaties. In gesprekken na de dienst, in het samen vieren en beleven. In het zien hoe iemand anders wacht, hoopt en soms ook twijfelt – in eerlijkheid.

Ik denk aan de ontmoetingen tijdens het Unie-ABC missieweekend, waar generaties naast elkaar zaten. Ouderen die al een leven lang onderweg zijn, jongeren die zoeken naar woorden voor hun geloof. En ergens daartussen gebeurt er iets wezenlijks: geloof wordt niet enkel uitgelegd, maar voorgeleefd.

Laat me je drie vragen stellen voor deze Advent, om mee te nemen in deze tijd:

• Met wie (ver)wacht ik eigenlijk samen?
• Wie kijkt mee in mijn geloof, ook als het schuurt?
• Hoe leef ik voor vanuit de hoop, ook als het nog niet vervuld is?

Ik bid dat Advent ons helpt te herinneren dat we een familie zijn, door God zelf bijeengeroepen. Niet omdat we alles hetzelfde zien, maar omdat we samen uit mogen zien naar dezelfde komst. En misschien is dat wel één van de mooiste gaven van de kerk: Je hoeft nooit alleen te wachten (waarbij je het accent wat mij betreft wisselend mag lezen op ‘hoeft’, ‘alleen’ en ‘wachten’)

Johan Otten is bestuurslid bij Unie-ABC en voorganger bij BG Apeldoorn.