Ik hou van de kerk. Gek genoeg is de kerk van buitenaf vaak bestempeld als iets dat zij niet is: een plaats waar mensen samenkomen die doen alsof ze beter zijn dan anderen, moreel verheven. Alle schandalen op het gebied van seksueel en machtsmisbruik hebben allang bewezen dat dit niet zo is.

 

Toch hou ik van de kerk. Of van wat de kerk wel geroepen is om te zijn: een veilige plaats waar geloof gedeeld wordt, samen gebeden en gezongen wordt, waar vragen gesteld mogen worden. En ja, ook een plaats waar twijfels uitgesproken mogen worden.

 

Bovenal een plaats van hoop, waar in een steeds hardere wereld woorden gesproken worden van herstel, een Koninkrijk van vrede en gerechtigheid dat kwam met Jezus, maar dat haar voltooiing nog moet krijgen.

 

Een licht in de duisternis, een rustplaats voor vermoeide reizigers. Of zoals iemand het ooit omschreef: de kerk is geen museum voor heiligen, maar een ziekenhuis voor zondaren. Niks moreel verheven; een plaats waar mensen juist durven te erkennen dat ze moreel failliet zijn, het soms allemaal niet weten, maar óók hoop hebben.

 

Een recente studie wijst uit dat er na jaren van dalende cijfers een kentering is gekomen. Jongeren zoeken massaal een weg naar Jezus én naar de kerk. Toen ik drie jaar geleden met een groep millennials meedeed aan de Millennial Challenge van het Baptisten Seminarium las ik over deze generatie dat ze vooral wars zijn van opgesmukte geloofsverhalen. Ze willen het echte christelijke leven zien, vol met strijd, twijfels en natuurlijk ook hoop en geloof. Get real wordt het genoemd.

 

Het lijkt erop dat de generaties daaronder deze benadering nog meer versterken. Ze komen in de kerk met eerlijke vragen, maar willen ook een doorleefd, rauw en echt geloof zien bij generaties boven hen. Geen vrome praatjes of cliché antwoorden uit boekjes, maar handvatten en praktische ondersteuning in hoe je Jezus kunt volgen. Echtheid dus.

 

Ik heb hoop voor de kerk. Afgelopen jaar mochten we zestien jongeren dopen die in een wereld vol met afleiding en verleiding, vol met influencers en socials een bewuste keuze maakten om al struikelend achter Jezus aan te gaan. Deze zondag stapten nog twee jonge meiden het doopwater in. Als je hun getuigenissen hoort, dan gaat er meteen nog een vooroordeel de prullenbak in: dat er een generatie domme en niet nadenkenden tieners opgroeit. We kunnen veel van hen leren!

 

Zaterdag was ik op een camping vlak buiten Enschede. 85 jongeren waren daar een weekend samen om het geloof te vieren. Ik leidde een dienst. Aan het einde daarvan stonden we samen in een grote cirkel, buiten in het donker. We deelden daar het licht. Een krachtig symbool voor het Licht van de wereld, Jezus Christus. Dat was mooi en klungelig tegelijk. Kaarsjes die uitwaaiden of maar moeilijk aangingen. Maar het was ook echt. Jongeren die elkaar hielpen het licht weer te ontbranden. Ik was gisteravond in niks minder dan een kerk. I love it.